دلم گرفته بسُّ ست! هوای گریه دارم                    دلی به رنگ و بوی پرده ی کعبه دارم

        میان عاشقانت ، خاین ترینشون من                    مدد رسان که من هم بسیار وعده دارم

       مدد رسان که آیم، بگم به روی ماهت                    خـبـر ز بـندگـی(-ِّ) صـدهــا بـنـده دارم

         خبـر ز گـریه هـای قـبـل اذان مــادر                     من هـم ز بیـماری فـرزند شِکـوه دارم

        خبر ز آن دختـرک، آواره ی سینه ها                    خـبـر ز ناله هـای آن سوی پرده دارم

         خـبر ز گشـنگـی طفلان بی خانمان                      نـفرت بسی فراوان از آن پرنده دارم

        خبر ز بی وفایان، خبر ز توبه کاران                     خبر ز گندم و سیب ، کفـر زمانه دارم

        هرگز نیاای اینجا، بگذار هی بگویم                     عجل علی ظهورک،عجل که حیله دارم

        بـگـذ ار من بـیایـم ، اخبـار تازه آرم                     بــرای آمـدن مـن ، ایـنهـا بـهـانه دارم

     خواهی که رک بگویم؟من خود خبر ندارم                امـا بدان که تـرس از بـبـر درنده دارم

       خرده مگیر بر من گر عهد خود گسستم                زاده ی آدم هستم ، از خود گلایه دارم

         سنگینی نگاهت ، بوی خوش عبایت               رحمی بکن که من هم قلبی شکسته دارم

                                      حکمت ۲۸۵ :      ضرورت استفاده از فرصتها

          آنانکه وقتشان پایان یافته خواستار مهلتند،

                                                  و آنان که مهلت دارند کوتاهی می ورزند!.

                  مانده ایم تنها در این بیغوله ها               خسته ایم، بی کس شدیم ای آشنا

                   نـای ما بی نای تو نالیدن است                 نای ها بی هم ندا خُسبیدن است

                  چـاه هم با ما دگر بیگـانـه است                چاه ها بی آب همچون چاله است

                  روزگاری گشته عاری از صفـا                عاری از ایـثـار، از مهـر و وفـا

                  عاشقـان جمله اسیر بوسه اند                 مومـنـانِ مـدعی بی تـوشـه انـد

                 توبه فرمایان چو عادت کرده اند               تـوبه را محض حسادت کرده اند

                 چو گناهی مفت و بخشش مفت تر              گرم گشته کسب و کار توبه گر

                   جـانـمازی کهـنه دایـر کرده و                  مُهـر را، چرکین ظاهر کرده و

                   می گذشتیم از صراط مستقـیم                 لـیـک نـا آگـاه، پـاهـا در گِلـیم

                                                                .

                                                                .

                                                                .

                                        تـوبـه کردم که دگـر عـادت توبـه نکنم

                                       چشم پوشی ز همه آیـه و سـوره نکـنم

                سـاده ای و سـاده گویـم سـاقـیـا

                                                تـوبـه کردم، مرحمت کن مـهــدیـــا

 .... و شنیدم که قصد دارند عشق را زنده به گور کنند؛

                               من خود دیدم که عشق در تابوت بود و ناله های سنگین می کرد

                                                                              و دیگر کاری جز سکوت عایدش نبود

                و من میدانم که عشق تا ابد زنده است

                                    و این امر عشق را سخت می آزارد

                                                                  که مجبور به سکوت در تابوت می شود

    و من که میدانم در دل مردمان دیگر عشقی نیست

                                              با تیشه ای که افتاده در پای در بیستون

                                                                             شقایق پژمرده را از ریشه خواهم کند

                      که ناچار به اطاعت از نازنینم نباشم که روزی گفت:

                                                                   « تا شقایق هست، زندگی باید کرد».

           من حتی کسی را از پرواز خود مطلع نخواهم کرد

                                                    که روزی خواجه ام (می)گفت:

              « با مدعی مگویید اسرار عشق و مستی** تا بی خبر بمیرد در درد خودپرستی»

               و من که کم کم سکوت عشق را حس می کنم

                                                               هم اکنون در جواب یارانم میگویم:

                       با مدعی نگویم اسرار عشق و مستی**تا با دلم بمیرم بهر خداپرستی

                                   که دیگر شقایقی نیست که لافی از زندگی زد.

                                   به نام عشق زیبا، یار تنها        و آن ره توشه بردار شکیبا

                         قل تو عاشقی اَحد

                  و تو از ناز صمد

                 من درت،و تو برِ من

                آخ که اَلحمد،دور لَبَت       

امشب خیال خالت خواب از سرم ربودست                      گویا که مهر مویت، قفل دلم گشودست

بازم به یاد رویت، گل های عشق رو چیدم                     دیدم توهیچ برگ گل بوی رُخَت نبودست

  ببین دل زار من ،  به یادِ آغووش تو                         چگونه دور از لبت شعروغزل سرودست

 تو رفتی و نموندی، توو آسموون هفتم                       کاش بودی و میدیدی بی تو شَبم چگونست

 عاشق نامت شدم ، "ستاره" ی شمالی                      نفهمیدم که قصدت از چشمَکت چه بودست